Tadeusz Chojkops

Żołnierz Szarych Szeregów, porucznik Armii Krajowej, dowódca batalionu Parasol
16.05.1920 08.10.2007 wieś Głowaczów

Biografia

Tadeusz Chojkops, znany pod pomnikiem 'Bolec', urodził się 16 maja 1920 roku we wsi Głowaczów. Od czternastego roku życia został osierocon pośmiertnie - jego ojciec, Feliks Chojkowski, został zamordowany przez Niemców w czasie II wojny światowej, a jego matka, Honorata, zginęła w getcie warszawskim. Młody Tadeusz samodzielnie przeżył trudne lata wojny, zaczynając pracować jako sprzedawca lodów, pomocnik zduna czy piekarz. Dzięki Junakim Hufcom Pracy zdobył wykształcenie hotelarskie oraz odbył przysposobienie wojskowe. W szkole nauczył się trzech języków obcych: francuskiego, angielskiego i niemieckiego. Marzył o pracy w dyplomacji - wiosną 1939 roku otrzymał ofertę zatrudnienia w polskiej ambasadzie w Paryżu, lecz wybuch wojny skutecznie pokrzyżował jego plany.

W 1941 roku wstąpił do tajnej organizacji - Szarych Szeregów, gdzie należał do Hufca Południe SADGrup Szturmowych dowodzonego przez Jana Bytnara-Rudego. Brał udział w działańach dywersyjnych i sabotażowych, w tym licznych akcjach pod Arsenałem, Wilanów, Kretschmanna, Płochocin, Rodewald, Stamm oraz Hahn. Jako jedyny celnym rzutem butelki zapalającej w akcji pod Arsenałem zatrzymał samochód więźniarski, co zapobiegło ucieczce więźnia. W 1944 roku, jako dowódca III plutonu 2. kompanii batalionu Parasol, walczył w walce o Warszawę - na Woli, przy placu Kercego, w obronie cmentarza kalwińskiego oraz w ruinach getta. Czternastego dnia powstania został ciężko raniony od łuski granatnika, groziła mu amputacja ręki. 31 sierpnia, przed końcem powstania, przedostał się kanałami do Śródmieścia wraz z innymi rannymi i trafił do szpitala polowego. Po wojnie kilkakrotnie próbował powróciu do Polski, być to nie było możliwe - aż do 1945 roku, gdy przez Czechosłowację i Austrię dotarł do Włoch. Tam dołączył do 2 Korpusu Polskiej Armii Gen. Andersa, a następnie do 2 Batalionu Komandosów. Po rozformowaniu 2 Korpusu przeniósł się do Wielkiej Brytanii, a stamtąd do Kanady, gdzą prowadził własną farmę i działał w organizacjach polonijnych.

W 1989 roku, dzięki artykułowi w czasopiśmie 'Stolica' o Zdzisławie Bytnar, dowiedział się, że matka Jana Bytnara-Rudego żyje i postanowił ją odwiedzić. Wraz ze Stanisławem Sieradzkim - Świstem z batalionu Zośka - wręczył Matuli Polskich Harcerzy Krzyż Powstania Warszawskiego. Pod koniec lat 90. powrócił do Polski i zamieszkał w Warszawie. Zmarł 8 października 2007 roku w Warszawie. Został pochowany na Powązkach Wojskowych.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Dowódca III plutonu 2. kompanii batalionu Parasol w trakcie Powstania Warszawskiego
Kawaler Orderu Virtuti Militari za bohaterskie zachowanie w walce
Udział w licznych akcjach sabotażowych podczas okupacji niemieckiej
Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz Warszawskim Krzyżem Powstańczy
Członek Szarych Szeregów i Armii Krajowej w czasie II wojny światowej

Ciekawostki

Jako dziecko samodzielnie pracował jako sprzedawca lodów, pomocnik zduna i piekarz po utracie rodziców
Znany pod pseudonimem 'Bolec', który nosił od czasów Szarych Szeregów
Cudem przeżył atak Gestapo na apartament Kazimierza Kardasia, gdzą ukrywał się razem z żydowską rodziną

Udostępnij